Always on the run!

parkrun hardlopen

Onlangs had ik een blog geschreven over de lancering van Sonsbeek Parkrun. Inmiddels heb ik daar als vrijwilliger al een aantal keren geholpen en dus werd het tijd om zelf eens mee te doen.

Mijn vakantie leek mij de perfecte voorbereiding te geven want 2 weken in Oostenrijk in de bergen zou toch helpen in het lage Nederland met die mooie heuvel in het parkoers?

Dus daar stond ik aan de start, met 21 deelnemers vond ik het prima om eens vooraan te staan bij de start en daarna ging ik netjes aan de zijkant lopen voor de snellere deelnemers. Maar die lieten even op zich wachten, ja eentje kwam bij me lopen en niet daarna nog eentje. Ze kenden elkaar en gingen wat praten met elkaar. Mijn aandacht ging alleen uit naar mijn horloge voor mijn gemiddelde tempo.

Maar (ruim) voor de eerste kilometer wist ik het al, het ging vandaag zwaar worden. Erg zwaar. En dat klopte want omhoog bij de heuvel moest ik mijn medelopers laten gaan en voor een iets rustige tempo kiezen. Uiteindelijk kwam ik redelijk zwaar hijgend boven en probeerde die zo snel mogelijk weer goed te krijgen voor de afdaling die er aan kwam.

En zo kwam ik bij de zwanenbrug aan waar de finish is na de tweede ronde. Snel keek ik naar de tijd en zag dat ik een stukje sneller liep dan gepland want ik zag een hoge 10 minuten. Dat betekende dat ik als beste tijd ergens hoog in de 22 minuten zou kunnen eindigen of ietsje langzamer want ik had al besloten mijn tempo wat terug te schroeven.

Die tweede ronde ging inderdaad wat langzamer, weer redelijk hijgend bovenaan de heuvel komen, daarna weer afdalen met benen die weer wat leger aanvoelden om uiteindelijk richting de finish te "sprinten". En daar zag ik de vrijwilliger die foto's maakte en ik probeerde zo vermoeid mogelijk er uit te zien. Nou, ik heb de foto's gezien, dat is gelukt!

Maar mijn tijd. Tja. Ik had in 2020 in Nijmegen al een lage 25 minuten gelopen om daarna eerder dit jaar een hoge 23 minuten in Eindhoven. Ik had een tempo in gedachten waarmee ik net ietsje sneller zou zijn maar zoals je al las, het liep wat anders. Maar ik kwam binnen in 22:54, een PR op Parkrun! En lekker om mijn snelste tijd op mijn home Parkrun te lopen.

In de onderstaande link vind je een overzicht van alle Sonsbeek Parkrun evenementen:
https://www.parkrun.co.nl/sonsbeek/results/eventhistory/

Lancering Sonsbeek Parkrun

Op 21 augustus 2021 was het eindelijk zover, Sonsbeek Parkrun werd voor het eerst georganiseerd. Door COVID was dit een lang traject geworden want eind 2019 waren de eerste gesprekken hierover al geweest.

Wat is Parkrun?

Parkrun is een wereldwijd initiatief waar iedereen gratis een 5 kilometer afstand kan hardlopen of wandelen en vindt op elke zaterdag plaats. Je kan je registreren op de Parkrun website en daar krijg je dan een persoonlijke barcode die je voor de tijdregistratie nodig hebt.

Inmiddels ben ik twee maanden aan het herstellen van mijn blessure onder mijn linkervoet. De afgelopen maand is er elke week een naald in de ontstoken pees geplaatst en is daar stroom op gezet voor een versnelling van het herstel. Inmiddels kan ik klachtenvrij wandelen, langere afstanden is nog niet helemaal lekker. Die 11 kilometer wandelen vorig weekend merkte ik de dagen er na nog best een reactie. En deze week heb ik alweer drie (!!!) keer hardgelopen. Okay, het was 1,5 / 1,7 / 3,3 kilometer maar er is een start.

Morgen mag ik weer een rondje en ik hoop dan zonder problemen de 4,5 kilometer uit te kunnen lopen. Mijn plan is voorlopig elke keer ongeveer 1,5km dus ongeveer 9 minuten, langer te lopen. Ik hoop dat dit werkt en dat ik over een maandje weer gewoon wat langer in de natuur kan hardlopen. 🤞

|  Foto-credits: Brian Erickson op Unsplash

Als je aan hardlopen doet dan kan het voorkomen dat je een keertje geblesseerd raakt en heb je pech dan gebeurt het vaker. Persoonlijk vind ik het bij mij wel meevallen qua blessures maar toch kan ik ze niet ontwijken.

Mijn laatste "aanwinst" is een voetblessure, onder de voetboog tegen de hak aan. Deze is ontstaan tijdens een heuveltraining maar het gekke is dat ik er toen nog geen last van had. Het werd pas erg tijdens een langzame vlakke training, toen dacht ik vlak voor het einde al dat dit een niet fijn gevoel was. En het werd erger.